Nog geen reacties

Conflict Israël-Palestina

Lieve mama,

Wytze en ik gingen laatst een kopje thee drinken bij de bowāb (portier) van het gebouw waar ik in mijn eerste maanden in Caïro woonde. In Caïro hebben de meeste appartementencomplexen een bowāb. Wanneer je door de stad wandelt, zie je ze overal op stoeltjes voor de ingangen van gebouwen zitten, met een kopje thee in de hand en dikwijls gekleed in een lange djellaba. Mijn bowāb, Ashraf, nam ons via een weggestopt trappetje in het gebouw mee naar beneden, naar zijn ondergrondse huis, dat niet meer bleek te zijn dan een bedompt hol. Het meubilair van zijn kamertje bestond uit een bed en een tafeltje met daarop een waterkoker. Hij schonk ons een kopje thee in, stak een sigaret op en bood Wytze er ook een aan. Na een paar keer beleefd af te slaan, nam Wytze de sigaret aan en begon ook te roken, waardoor de lucht in het toch al benauwde kamertje na een paar minuten geheel werd gevuld door sigarettenrook.

Onze voorgenomen reisplannen kwamen ter sprake. Wanneer Wytze en ik aan Egyptische vrienden vertellen dat we binnenkort naar Israël vertrekken, stuit dit soms op enig onbegrip. Het conflict tussen Israël en Palestina is natuurlijk wereldwijd een sensitief onderwerp, en waarschijnlijk ligt de kwestie in buurland Egypte nog net iets gevoeliger. Ook Ashraf vond het maar niets dat we naar Israël wilden reizen. Toen wij hem vroegen waarom hij Israël geen geschikte bestemming vond, begon hij op luide toon te praten. Hij noemde de oorlog tussen Egypte en Israël en probeerde ons ervan te overtuigen dat hier in het islamitische Cairo liefde en vrede in overvloed waren, maar dat deze in Israël ver te zoeken zijn.

‘Fāḥim?’, ‘Begrepen?’, vroeg hij ons een paar keer op dringende toon toen hij uitgesproken was, en wij knikten dat we hem hadden begrepen. Maar waarschijnlijk begrepen we hem niet en hij ons ook niet. Deels kwam dat door de taalbarrière; we spreken een beetje Arabisch, maar niet goed genoeg om te converseren over een kwestie zo complex als het Israël-Palestina conflict. Maar daarnaast verschilden onze perspectieven op Israël natuurlijk totaal. Voor mij en Wytze is Israël een land met een complexe geschiedenis en het onderwerp van een conflict waarin emoties hoog oplopen. We denken kritisch na over het Israël-Palestina conflict, maar we worden niet persoonlijk door het conflict geraakt. Voor Ashraf is dat anders. Hij ziet Israël als de vroegere tegenstander in een vernederende oorlog waarin zijn landgenoten hebben gevochten. En hij ziet Israël als de hoofdschuldige voor de vele Palestijnen die naar Egypte zijn gevlucht. Voor hem is het conflict dat zich afspeelt tussen Israël en Palestina persoonlijker.

Het liet me weer eens zien hoe je vanuit heel verschillende perspectieven naar iets kunt kijken en hoe belangrijk het is daarover in gesprek te blijven. Jij bent toch heel pro-Israël opgevoed, mama? Met een vader die jaarlijks als reisleider met de Christelijke Reisvereniging naar Israël vertrok? Hoe kijk jij naar het Heilige Land?

Liefs, nu uit Jeruzalem!

Geerke

Plaats een reactie