Nog geen reacties

‘Eerbiedig uw vader en uw moeder’

Lieve Geerke,

Twee weken geleden heb ik je opgehaald van Schiphol. Je half jaar in Cairo was voorbij. Je was speciaal een dag eerder teruggekomen dan je reisgenoten, omdat je bij mijn vesper in de Grote Kerk in Zwolle wilde zijn. De coordinator van de reeks zomervespers had me gevraagd om het gebod: ‘Eerbiedig uw vader en uw moeder’ centraal te stellen, en je was wel benieuwd wat ik daarvan zou maken…
Veel mensen lezen in dit gebod dat je je ouders tegen de klippen op lief moet hebben. Ik geloof dat dit gebod anders is bedoeld.
Het staat in het boek Exodus: de uittocht van het volk Israël uit de slavernij.
In die tocht naar vrijheid staan de tien geboden.
Zoals het volk Israel naar vrijheid geleid werd, geloof ik ook dat de mens door God bedoeld is vrij te zijn, en te worden wat er in haar of hem aan uniek geschenk aan de wereld is gegeven.
Daarin kun je gestimuleerd worden, maar ook beperkt worden door hoe je ouders voor je zijn geweest.
Doordat je je leven lang aan de leiband van je ouders loopt, of doordat je je hele leven in het teken van verzet staat tegen je ouders.

En nu zegt dit gebod: ‘Toon eerbied…’. In het Hebreeuws staat er ‘kabed’: de letterlijke betekenis is: ‘gewicht geven, zwaar maken’. Het betekent dus niet dat je je ouders moet ‘liefhebben’, maar dat je hun betekenis gewicht moet geven, respecteren, zwaar moet maken. Om daarmee de vrijheid in te gaan en je eigen – door God gegeven – identiteit te verwerven. En je niet in je identiteit door je ouders te laten beperken.
Dit gebod betekent voor mij dat je als kind doordenkt en doorvoelt wat je ouders voor je hebben betekend – in positieve of in negatieve zin -, en dat op waarde en gewicht schat.
En als ouder lees ik in dit gebod dat ik mijn kind de ruimte moet geven om een eigen weg te zoeken in geloof en zingeving.

En dat heb ik geprobeerd in deze reeks brieven, lieve Geerke. Het is de laatste; vanaf nu hoef je geen rekening meer te houden met de maandelijkse deadline! Ik dank je voor je openheid en het delen van je diepste gedachten. Ik heb veel van je geleerd.
Ik sluit af met de ‘Zegenbede voor mijn dochter’, zoals Karel Eykman die heeft verwoord naar psalm 67[1]:

‘Jij weet het, mijn kind
echt goed gelovig ben ik niet
maar daarom kan ik je nog wel toewensen
dat je wat hebt aan Gods woorden.

Dat je daarop kunt rekenen als je steun nodig hebt.
Dat je daarin kan schuilen als je onderdak zoekt.
Dat het je helpt vertrouwen te vinden.
Dat het je bijlicht door tunnels heen.
Dat je richting vindt als je de weg niet weet
zodat hij nabij is, als jij ver bent.

God geve je vrede, voortdurend en in ieder opzicht.
Zoiets bedoel ik
bij wijze van spreken
ongeveer.

Liefs, we spreken elkaar!
Mama

[1] Uit: ‘Een knipoog van u zou al helpen’, Karel Eykman, blz. 81

Plaats een reactie