Nog geen reacties

hoopvolle en liefdevolle wereld

Lieve Geerke,

 

‘Wat betekent Pasen voor jou, mama’? vroeg je me in je laatste column…

Op Paaszondag heb ik een dienst geleid in de Lutherse Kerk. Het was fijn dat jij en je vriend er ook waren. Hopelijk heb je toen iets gemerkt van wat Pasen voor mij betekent.

Pasen betekent voor mij nieuw begin en nieuw leven. Het verhaal van de opstanding van Jezus is daarbij voor mij een vertelling die niet alleen eeuwen geleden, ergens ver weg is gebeurd, maar een verhaal dat elke dag in en om ons heen plaats vindt. Daarbij komt natuurlijk ook altijd de vraag aan de orde of het dan werkelijk ‘waar gebeurd’ is, die opstanding. Afgelopen zondag heb ik een verhaal van Eli Wiesel laten lezen in de kerkdienst.

Ik citeer het hier ook nog maar eens, omdat het van een diepe wijsheid getuigt.     

 Een rabbi vraagt een schrijver wat hij schrijft.

‘Verhalen’, zegt de schrijver.

De rabbi wil weten wat voor verhalen.

‘Ware verhalen’ antwoordt de schrijver.

‘Over de mensen die je kende?’, vraagt de rabbi.

‘Jazeker, over de mensen die ik gekend zou kunnen hebben.’

‘Over dingen die gebeurd zijn?’ vraagt de rabbi opnieuw.

‘Ja, over dingen die gebeurd zijn of gebeurd zouden kunnen zijn.’

‘Zijn ze dan niet waar gebeurd?’

‘Nee, niet allemaal.

Eigenlijk zijn sommige van begin tot eind verzonnen.’

‘Dat betekent dus dat je leugens schrijft’, concludeert de rabbi.

‘Zo eenvoudig liggen de zaken niet, rabbi. Want sommige dingen gebeuren wel, maar zijn niet waar, en andere dingen zijn waar, hoewel ze nooit gebeurd zijn.’

Zo zie ik ook het Paasverhaal: waar, maar op een andere manier dan wij doorgaans iets waar vinden. De opstanding, het verhaal over de overwinning van het leven op de dood, is voor mij waar als een dagelijkse ervaring in en om mij heen. Dat tòch het licht het wint van het donker, de hoop het wint van de wanhoop. Niet als een gemakkelijk ‘achter de wolken schijnt de zon’. Vaak als resultaat van verdriet en worsteling. Maar ik zie het gebeuren. In mezelf, in mijn werk, en vooral ook in de jonge mensen die tegen de keer van oorlog, geweld en terrorisme in werken aan een hoopvolle en liefdevolle wereld.

Het was alweer even geleden dat jij een kerkdienst had bijgewoond. Je had ook je niet kerkelijke vriend meegenomen. Wat vonden jullie ervan? Zijn er dingen in de kerkdienst die je aanspreken of juist helemaal niet aanspreken? Wat zouden kerken moeten doen om hun diensten voor de jeugd boeiend te maken?

Plaats een reactie