Nog geen reacties

Gelovige opvoeding?

Lieve Geerke,

 Allereerst dank voor het inzicht dat je mij gaf in je laatste column. Je schreef daarin dat het van alle tijden is dat de jeugd niet graag naar de kerk gaat, maar dat ouders in deze tijd niet meer de autoriteit hebben om kerkgang aan de jeugd op te leggen. We hebben wel eens de neiging te denken dat het nieuw is; dat de jeugd minder heeft met geloof en kerkgang. Maar misschien is het zo dat de jeugd zich in deze tijd gewoon minder laat sturen dan vroeger, en gaat het hier meer om een gezagskwestie dan een geloofskwestie…

In je laatste column vraag je mij mijn eigen vraag maar te bedenken… Ik heb niet zozeer een vraag aan jou, als wel dat ik je wil meenemen in een gedachtenexperiment.

Stel je voor, je was opgegroeid met ouders die volstrekt blanco stonden tegenover welke levensovertuiging dan ook. Je was nooit voorgelezen uit de bijbel, nooit meegenomen naar de kerk, en je had nooit kennisgemaakt met bidden en samen geloofsliederen zingen. Je was niet gedoopt , niet naar een christelijke school gegaan, en je moeder was computertechneut of zoiets geweest. Thuis had je nooit discussies gehad over het bestaan van God of over de waarheid van bijbelverhalen. Je werd achttien. Je ouders hadden je verteld dat dat de leeftijd zou zijn waarop je mocht kiezen of je eventueel een levensovertuiging of geloof wilde gaan aanhangen. Denk je dat je dan een keus had gemaakt en je was gaan verdiepen in het christendom, de islam, het boeddhisme of het humanisme? En… was je dan dezelfde Geerke geweest? Had je iets gemist? Had je je juist lichter gevoeld omdat je niet was belast met een geloofsopvoeding?

Ik vraag je dit, omdat je tegenwoordig veel mensen hoort zeggen, dat je kinderen niet van jongs af mee moet nemen in één bepaalde levensovertuiging of geloof. Dat je kinderen ‘waardenvrij’ moet opvoeden en ze vrij moet laten hun eigen keus te maken als ze daaraan toe zijn. Aan de ene kant vind ik dit een sympathieke gedachte, omdat ik erg veel belang hecht aan de keuzevrijheid van het individu. Ik denk dat ieder mens prima in staat is om de dimensie van een geloofsovertuiging op zijn of haar eigen manier in het leven in te vlechten. Aan de andere kant denk ik dat de gevoeligheid voor die dimensie alleen ontstaat als je een kind al vroeg inleidt in die manier van betekenisgeving. Net als hoe je hebt leren dwarsfluit spelen: als je dat niet elke dag even had geoefend had je nu geen dwarsfluit kunnen spelen en had je de waarde van muziek misschien niet geleerd.

Dus, lieve Geerke: als je had mogen kiezen, had je dan wel of niet een gelovige opvoeding gewild?

Mama

Plaats een reactie