Nog geen reacties

“Als je de Bijbel niet letterlijk gelooft, wat geloof je dan wel?”

annekeLieve Geerke,

Aan het eind van je laatste brief stel je me achteloos een vraag die misschien wel de belangrijkste van mijn leven is. ‘En mama, als je de Bijbel niet letterlijk gelooft, wat geloof je dan wel?’ Tja… Ik wil dat graag voor jou in woorden vatten, terwijl ik langzamerhand heb geleerd dat zwijgen veel meer de taal van het geloof is. Zoals ik laatst las: ‘in dezelfde minuut waarin je met zekerheid begint te spreken over God, is hij verdwenen….’

Ik vind het belangrijk je te zeggen dat ik weliswaar de Bijbel niet als geschiedenis of wetboek voor ‘waar’ houd, maar dat ik wel geloof in de diepe waarheid van de ervaringen van mensen die erin beschreven staan. Verhalen van mensen die de aanwezigheid van God in hun leven hebben gezien en gevoeld. Opgetekend door mensen van toen, en binnen de belevingswereld van toen. Zodat je in deze tijd heel zorgvuldig tussen de regels door moet lezen om te horen en te proeven wat erin doorklinkt van de Eeuwige.

Jij schrijft dat je de Bijbelverhalen je iets vertellen over de drijfveren van het menselijk handelen en de menselijke valkuilen. Voor mij is dat ook zo. De Bijbel is een rijke bron van mensenkennis. Voor mij komt er nog een dimensie bij. De Bijbel vertelt mij iets over hoe God aanwezig kan zijn in een mensenleven. Hoe een mens in staat is boven zichzelf en de aardse werkelijkheid uit te stijgen en daarmee de essentie van het bestaan kan raken. Hoe daarin ook een bron van troost en geborgenheid is te vinden. Maar ook een appèl om de aarde en de samenleving beter te maken. Tegen de keer en het cynisme van deze tijd in.

Daarvoor heb ik kracht en inspiratie nodig. Die vind ik in de aanwezigheid van God in mijn leven en hoe hij wordt beschreven in de Bijbel.

Het is advent. Tijd van verwachting van de komst van het licht in deze wereld. De hoop op  overwinning van het kwetsbare op macht en geweld. Ik word vaak overspoeld door alle  berichten over oorlog, honger en verdriet. Dan ben ik dankbaar dat ik mijn onmacht en wanhoop in stilte en gebed kan beleven en over kan geven.

Hoe kun jij als jonge vrouw in deze tijd erop blijven vertrouwen dat het licht wint van de duisternis, het goede van het kwade? Of ga je mee in het cynisme, de boosheid van deze tijd? Heb je idealen, en waar haal je daarvoor de inspiratie vandaan? (Jij kunt moeilijke vragen stellen, maar ik ook!)

Mama

Plaats een reactie